26/04/2005

Persoonlijke herinnering Op woensdag 1 mei 1985 was ik

Persoonlijke herinnering

 

Op woensdag 1 mei 1985 was ik niet van wacht en stond ik op rond 7 u ’s morgens. Het was een woensdag. Ik weet niet waarom, maar die dag hadden we geen plannen dus knipte ik de radio aan en schonk mezelf wat koffie uit. Plotseling hoorde ik vaag de commentaar “op deze dag, 1 mei, moeten we hulde brengen aan de brandweermannen”, zonder meer. Onbewust van het drama dat plaatsgevonden had, luisterde ik onoplettend naar het nieuws, en toen kreeg ik het drama te horen dat nu nog steeds in mijn hoofd weergalmt. Zoals velen onder ons, had ik de indruk dat alles om mij heen instortte. En op dat moment besefte ik pas hoezeer de pompiers één grote familie vormden; wij hadden net onze broers verloren. Ik belde zo snel mogelijk naar de kazerne om meer details te weten te komen over de tragedie maar vooral om het te horen… En op dat moment stort alles in, met tranen in de ogen en helemaal van slag, maakte ik mijn vrouw Christiane wakker om haar te vertellen dat Marcel en Jacques door een bom vermoord waren. Ik kon niet meer thuis blijven, ik wilde omringd zijn, ik had nood aan troost. Ik zal nooit die pijnlijke momenten vergeten en de onrechtvaardigheid van het verlies van twee mannen die geboren waren om levens te redden en die opgeofferd werden aan een fatale ideologie.


21:14 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

Commentaires

1er mai pas le dernier Ce premier mai ne sera pas le dernier dans nos mémoires. Le souvenir de cette journée nous trouble à tous le regard. Les larmes nous rendent aveugles, mais pas au point de poser des bombes. Chaque année, en ce jour de colère, c'est des fleurs que nous posons en ces lieux. Prenez en de graine terroriste de tous bords.

Erik ETIENNE pompier à Bruxelles

Écrit par : ETIENNE | 03/05/2005

Les commentaires sont fermés.