26/04/2005

Enkele passages van de lofbetuiging van Kolonel Van Gompel,

Enkele passages van de lofbetuiging van Kolonel Van Gompel, die zijn emoties niet kon wegstoppen.

 

Marcel, Jacques,

 

Al uw collega’s, al uw vrienden, families zijn vandaag samengekomen om u beiden vaarwel te zeggen.

Wat jullie is overkomen, hebben we nog steeds niet begrepen. En tijdens de afgelopen dagen zijn er talrijke dingen in ons hoofd opgekomen. Van die dingen die ik zou willen zeggen, die ik zal zeggen. Maar misschien hebben deze dingen geen enkele zin meer. Terwijl ik deze woorden uitspreek, delen wij allen het gevoel dat niets meer zin heeft. We voelen ons verslagen en vernederd door deze onverantwoorde criminele actie.

Ondanks de welbekende traditie hebben wij onze taak uitgevoerd zonder handschoenen te dragen. Met blote handen willen wij de moordenaars van Marcel en Jacques tonen dat onze collega’s een ongelijke strijd voerden.

Wij staan hier zonder handschoenen, een symbolisch gebaar om te tonen dat Marcel en Jacques, oog in oog met het gevaar en zonder wapens een strijd voerden die alleen de bescherming en de redding nastreeft van hun medeburgers, u inbegrepen, heren van de CCC, en eventuele moordenaars van uw soort.

De strijd die wij met blote handen voeren en waarin onze enige kans – en die van onze medeburgers die op ons rekenen – erin bestaat kordaat en snel op te treden, die strijd wilden jullie, Marcel en Jacques, voeren zonder een ogenblik te twijfelen en vanaf de eerste dag dat jullie aansloten bij de Brusselse Brandweer.

Jullie waren twee voorbeeldige brandweermannen. Professioneel handelen was uw devies. Jullie waren sterk geëngageerd, heel enthousiast bij het uitoefenen van jullie job. Jullie leven stond in het teken van de brandweer en dat heeft zelfs jullie gezin geweten.

Al ons medeleven gaat nu naar deze gezinnen.

Wij hebben een collega, een vriend verloren. Zij verloren een toegewijde en attentvolle vader, een echtgenoot, en dat gemis is onherstelbaar.

 

Vaarwel Marcel, vaarwel Jacques.


21:01 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.