26/04/2005

21 ANS DEJA - REEDS 21 JAAR

 

Déjà 21 ans que vous nous avez quittés

Et pourtant, nous ne vous avons jamais oubliés.

Reeds 21 jaar dat u ons hebt verlaten

En nochtans, zijn wij u nooit vergeten.

21:23 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (7) |  Facebook |

Journal

Ce journal s’adresse à tous ceux qui ont en mémoire nos collègues disparus et les font vivre dans un petit coin de leur cœur. Je tenais particulièrement à rendre hommage à nos amis en créant pour eux ce Skynetblog. Je n’ai nullement l’intention de faire la publicité de leurs assassins qui, à nos yeux, n’auront jamais payé assez pour leurs crimes. On dit qu’il ne faut pas vivre avec le passé, mais il y des passés qui ne s’oublient pas. On ne pourra jamais accorder le pardon, car la rue des Sols restera gravée pour l’éternité dans la mémoire des anciens.

Personnellement, j’ai eu le bonheur de travailler quelques années avec Marcel à Schaerbeek, à la place Colignon. Quant à Jacques, je ne l’ai connu que durant quelques mois, le temps de découvrir que c’était quelqu’un de bien.

Désolé pour la qualité de certaines images, je les ai scannées à partir de coupures de journaux et de livres que j’avais gardés depuis cette tragique époque. De toute façon, ces illustrations ne vieilliront jamais celles qui défilent dans nos mémoires.


21:19 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (4) |  Facebook |

Logboek

Het logboek richt zich naar allen die onze verdwenen collega’s in gedachten dragen en hen doen voortleven in een hoekje van hun hart. Ik wilde vooral hulde brengen aan onze vrienden door voor hen deze Skynetblog te bouwen. Ik wil geenszins reclame maken rond hun moordenaars, die in onze ogen nooit genoeg voor hun wandaden zullen boeten. Men zegt dat men niet in het verleden moet leven, maar sommige herinneringen kan men gewoon niet opzij schuiven… herinneringen aan gebeurtenissen die nooit vergeven zullen worden omdat de Stuiversstraat voor altijd gegrift zal blijven in de gedachten van de anciens.

Persoonlijk heb ik het geluk gehad om enkele jaren samen te werken met Marcel in Schaarbeek, op het Colignonplein. Jacques heb ik slechts enkele maanden gekend, voldoende tijd om te ontdekken dat hij een goeie kerel was.

Neem mij niet kwalijk voor de kwaliteit van bepaalde foto’s, ik heb ze gescand van krantenknipsels en boeken die ik heb bijgehouden over het tragisch moment. De foto’s zullen alleszins nooit de beelden doen vervangen die in onze gedachten voorbij trekken.


21:18 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Souvenir personnel. Le 1er mai 1985,  à la maison

Souvenir personnel.

 

Le 1er mai 1985,  à la maison en repos. C’était un mercredi, je me suis levé à 07.00h du matin, sans savoir pourquoi, car nous n’avions rien en prévision ce jour-là. J’ai allumé la radio, je me suis servi un café et soudain, sur les ondes, ce commentaire « en ce 1er mai, c’est aux pompiers qu’il faut rendre hommage » sans plus. Ne me doutant pas encore du drame qui s’était passé, à 07.30h j’écoute sans trop d’attention les informations et la j’apprends l’horreur qui résonne encore aujourd’hui dans ma mémoire. Comme beaucoup d’entre nous, j’avais l’impression que tout s’écroulait autour de moi, à ce moment je découvris plus profondément que les pompiers étaient une grande famille, nous venions de perdre nos frères. Je m’empressais de téléphoner à la caserne pour avoir les détails de la tragédie, mais surtout pour savoir …. Et là, tout bascule, les larmes aux yeux, complètement effondré, je réveille mon épouse Christiane pour lui apprendre que Marcel et Jacques ont été tués par une bombe. Je ne pouvais plus rester à la maison, je voulais du monde autour de moi, comme un immense besoin d’être consolé. Jamais je n’oublierai ces instants douloureux et l’injustice de perdre deux hommes nés pour sauver des vies, sacrifiés à la folie d’une idéologie meurtrière.  



21:15 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Persoonlijke herinnering Op woensdag 1 mei 1985 was ik

Persoonlijke herinnering

 

Op woensdag 1 mei 1985 was ik niet van wacht en stond ik op rond 7 u ’s morgens. Het was een woensdag. Ik weet niet waarom, maar die dag hadden we geen plannen dus knipte ik de radio aan en schonk mezelf wat koffie uit. Plotseling hoorde ik vaag de commentaar “op deze dag, 1 mei, moeten we hulde brengen aan de brandweermannen”, zonder meer. Onbewust van het drama dat plaatsgevonden had, luisterde ik onoplettend naar het nieuws, en toen kreeg ik het drama te horen dat nu nog steeds in mijn hoofd weergalmt. Zoals velen onder ons, had ik de indruk dat alles om mij heen instortte. En op dat moment besefte ik pas hoezeer de pompiers één grote familie vormden; wij hadden net onze broers verloren. Ik belde zo snel mogelijk naar de kazerne om meer details te weten te komen over de tragedie maar vooral om het te horen… En op dat moment stort alles in, met tranen in de ogen en helemaal van slag, maakte ik mijn vrouw Christiane wakker om haar te vertellen dat Marcel en Jacques door een bom vermoord waren. Ik kon niet meer thuis blijven, ik wilde omringd zijn, ik had nood aan troost. Ik zal nooit die pijnlijke momenten vergeten en de onrechtvaardigheid van het verlies van twee mannen die geboren waren om levens te redden en die opgeofferd werden aan een fatale ideologie.


21:14 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

1 mai 1985

Souvenons-nous, il y a 20 ans déjà, le 1er mai 1985 à  minuit passé de quelques minutes, la fête du travail allait commencer par un bain de sang. Une camionnette Toyota en feu et piégée attendait nos amis au tournant de la rue des Sols en plein centre de Bruxelles. Le sergent Marcel Bergen et le pompier Jacques Van Marcke payèrent de leur vie le dévouement qu’ils avaient pour notre métier. Deux hommes, François Ackermans et Michel De Wit, furent gravement blessés, ils en portent encore les séquelles morales et physiques aujourd’hui. Le troisième, Gaston Decoussemaker, s’en est sorti plus légèrement blessé mais marqué à vie. Les secours appelés en renfort feront tout ce qui est en leur pouvoir pour sauver leurs collègues, mais ils assisteront impuissants à l’agonie de leurs amis. Ces images d’horreur ne les quitteront jamais.


21:11 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

1 mei 1985

Laten we teruggaan in de tijd, 20 jaar geleden, op 1 mei 1985, enkele minuten na middernacht: het feest van de arbeid zou ingezet worden met een bloedbad. Een brandende Toyota bestelwagen die een bomwagen bleek te zijn, verraste onze vrienden in de bocht van de Stuiversstraat in het centrum van Brussel. Sergeant Marcel Bergen en brandweerman Jacques Vanmarcke moesten de toewijding voor hun beroep met hun leven bekopen. Twee man, François Ackermans en Michel De Wit geraakten ernstig gewond; ze houden er vandaag nog psychische en fysieke letsels aan over. De derde, Gaston Decoussemaker, was maar lichtjes gewond maar blijft gebrandmerkt voor de rest van zijn leven. De opgeroepen versterkingen deden alles wat ze konden om hun zieltogende collega’s te redden, maar ze moesten machteloos toekijken… afgrijselijke beelden die hen voor altijd zullen bijblijven.


21:10 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Funérailles

Les funérailles nationales

 

Départ du poste Cité, où une chapelle ardente avait été dressée. Les Bruxellois y furent nombreux à s’incliner devant les deux cercueils. Le cortège, précédé d’une autopompe et de deux auto-échelles recouvertes de gerbes de fleurs, prit ensuite la direction de l’avenue de l’Héliport où les collègues de service avaient tenu à saluer leurs amis, tous les gyrophares des véhicules étaient allumés et toutes les sirènes hurlaient la douleur d’une grande famille. Le cortège se dirigea ensuite vers la basilique de Koekelberg, où des milliers de personnes, des pompiers belges et étrangers, des policiers, des gendarmes, la Croix Rouge, des civils en masse, etc... les attendaient. La messe, célébrée par sept prêtres, avait été particulièrement émouvante. A l’issue de la cérémonie religieuse, les deux cercueils ont été portés vers les corbillards par des pompiers, ceux avec qui Marcel et Jacques travaillaient. La fin a revêtu un caractère privé, Marcel fut amené au cimetière d’Evere, Jacques à celui d’Anderlecht.


21:07 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

Begrafenis

Een nationale begrafenis

 

In de voorpost RAC (Cité), waar de lichamen opgebaard lagen in een rouwkapel, schoven lange rijen Brusselaars voorbij om een laatste hulde te brengen aan onze collega’s. De rouwstoet, die werd voorgereden door een autopomp en twee ladderwagens vol bloemenkransen, begaf zich daarna naar de Helihavenlaan waar de collega’s van dienst hun vrienden wilden groeten. Met flitsende zwaailichten en loeiende sirenes gaven zij uiting aan hun leed. De rouwstoet ging verder naar de Basiliek van Koekelberg, waar duizenden mensen, Belgische en buitenlandse brandweermannen, politiemannen, rijkswachters, het Rode Kruis, een massa burgers,… hen opwachtten. De mis, opgedragen door zeven priesters, was verschrikkelijk ontroerend. Na de afloop van de kerkelijke dienst droegen de collega’s van Marcel en Jacques hun doodskisten naar de lijkwagens. De begrafenis werd afgesloten in intieme kring. Marcel kreeg zijn laatste rustplaats in het kerkhof van Evere, Jacques de zijne in Anderlecht.


21:06 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Colonel Van Gompel

Quelques extraits de l’éloge du Colonel Van Gompel, qui ne parvenait pas à dissimuler son émotion.

 

Marcel, Jacques

 

Tous vos collègues, tous vos amis, vos familles, se sont réunis aujourd’hui pour vous dire adieu. Ce qui vous est arrivé, nous ne l’avons toujours pas compris. Et durant les derniers jours écoulés, il y a beaucoup de choses qui se sont imposés à l’esprit, de ces choses que je voudrais dire. Mais peut être que ces choses n’ont plus le moindre sens. Au moment où je parle, nous partageons le sentiment que plus rien n’a de sens. Nous sommes vaincus, écrasés, par cette action criminelle et insensée.

En dépit des traditions, bien connues aujourd’hui nous avons effectué notre devoir sans porter nos gants. C’est à mains nues, que nous voulons montrer à ceux qui ont assassiné Marcel et Jacques, que nos collègues livraient un combat désarmé.

Nous nous présentons ici sans gants, symboliquement, pour montrer que Marcel et Jacques menaient, face au danger, un combat qui n’avait d’autre objectif que la protection et le sauvetage de leurs concitoyens y compris messieurs du C.C.C., éventuellement des assassins de votre genre.

Ce combat, à mains nues, pour lequel notre seule chance, et celle de nos concitoyens qui comptent sur nous, est d’agir vite et immédiatement, ce combat, Marcel et Jacques, vous avez accepté de le livrer sans la moindre hésitation, dés le premier jour ou vous avez rejoint le service d’incendie de Bruxelles.

Vous étiez deux pompiers exemplaires, la pratique professionnelle était sacrée pour vous. Vous vous engagiez à fond et vous aviez toujours tous les deux vécu et effectué votre métier avec enthousiasme. Toute votre vie dépendait du service d’incendie, et cela mobilisait même vos familles.

Toutes nos pensées se tournent à présent vers ces familles.

Nous avons perdu un collègue, un ami, elles perdent un père dévoué et attentionné, un époux, et ce manque est irréparable.

 

Adieu Marcel, adieu Jacques.


21:03 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Enkele passages van de lofbetuiging van Kolonel Van Gompel,

Enkele passages van de lofbetuiging van Kolonel Van Gompel, die zijn emoties niet kon wegstoppen.

 

Marcel, Jacques,

 

Al uw collega’s, al uw vrienden, families zijn vandaag samengekomen om u beiden vaarwel te zeggen.

Wat jullie is overkomen, hebben we nog steeds niet begrepen. En tijdens de afgelopen dagen zijn er talrijke dingen in ons hoofd opgekomen. Van die dingen die ik zou willen zeggen, die ik zal zeggen. Maar misschien hebben deze dingen geen enkele zin meer. Terwijl ik deze woorden uitspreek, delen wij allen het gevoel dat niets meer zin heeft. We voelen ons verslagen en vernederd door deze onverantwoorde criminele actie.

Ondanks de welbekende traditie hebben wij onze taak uitgevoerd zonder handschoenen te dragen. Met blote handen willen wij de moordenaars van Marcel en Jacques tonen dat onze collega’s een ongelijke strijd voerden.

Wij staan hier zonder handschoenen, een symbolisch gebaar om te tonen dat Marcel en Jacques, oog in oog met het gevaar en zonder wapens een strijd voerden die alleen de bescherming en de redding nastreeft van hun medeburgers, u inbegrepen, heren van de CCC, en eventuele moordenaars van uw soort.

De strijd die wij met blote handen voeren en waarin onze enige kans – en die van onze medeburgers die op ons rekenen – erin bestaat kordaat en snel op te treden, die strijd wilden jullie, Marcel en Jacques, voeren zonder een ogenblik te twijfelen en vanaf de eerste dag dat jullie aansloten bij de Brusselse Brandweer.

Jullie waren twee voorbeeldige brandweermannen. Professioneel handelen was uw devies. Jullie waren sterk geëngageerd, heel enthousiast bij het uitoefenen van jullie job. Jullie leven stond in het teken van de brandweer en dat heeft zelfs jullie gezin geweten.

Al ons medeleven gaat nu naar deze gezinnen.

Wij hebben een collega, een vriend verloren. Zij verloren een toegewijde en attentvolle vader, een echtgenoot, en dat gemis is onherstelbaar.

 

Vaarwel Marcel, vaarwel Jacques.


21:01 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Marcel

Marcel Bergen

Il nous a quitté ce jour-là en se sacrifiant pour son équipe. Il a été tué sur le coup, transpercé d’éclats métalliques qui ne lui ont laissé aucune chance. Je me souviens d’un homme sympathique, serviable, professionnel, mais surtout d’un sportif, particulièrement au volley. Il faisait partie à l’époque du club pompier. Souvent, je pense à la place Colignon lorsque après notre gymnastique, on jouait au volley. Quand il m’arrivait de jouer avec lui et que l’on n’appliquait pas ses tactiques, il nous engueulait  fermement en nous disant « m’enfin pitou, il faut toujours faire 3 passes ». En somme, la troisième passe, il la voulait toujours pour lui, car ses smashes étaient puissants et marquaient toujours des points. Mais sa mauvaise humeur ne durait qu’un instant, le temps de gagner car il détestait perdre.

Il était marié et père d’une fille qui travaille aujourd’hui parmi nous.


21:00 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Marcel BergenDie dag liet hij het leven door zich op te offe

Marcel Bergen

Die dag liet hij het leven door zich op te offeren voor zijn team. Hij was op slag dood, het lichaam doorzeefd met metalen scherven, die hem geen enkele kans lieten. Ik herinner me hem als een vriendelijke, behulpzame en plichtsbewuste man, maar vooral sportief, meer bepaald in volleybal. Hij maakte toen deel uit van de brandweerploeg. Ik denk vaak terug aan het Colignonplein toen we na onze turnoefeningen volleybal speelden. Wanneer ik met hem speelde en als we zijn richtlijnen niet toepasten, begon hij ons uit te kafferen “m’enfin pitou, il faut toujours faire 3 passes”. In feite wou hij de derde pas altijd voor hem omdat hij zo verschrikkelijk hard kon smashen, wat altijd punten opbracht. Maar zijn slecht humeur duurde nooit lang, die was meteen over als hij won. Hij kon niet tegen zijn verlies.

Hij was getrouwd en vader van een dochter die vandaag nog altijd bij ons werkt.



20:58 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Jacques

Jacques Van Marcke

Il s’est éteint ce jour-là dans d’atroces souffrances, la fémorale sectionnée, perdant son sang. Il nous a quittés vers cinq heures du matin. Imaginez la douleur de ses amis qui l’assistaient dans ses derniers instants. Je ne l’ai connu que durant 3 mois, car à l’époque, les pompiers rentraient pour 3 mois en 24hrs pour l’instruction à l’état major. Il remplaçait un de ceux-là au PASI UCL. J’aimais déjà à l’époque blaguer et faire des farces et je me rappelle une de ses réactions bien bruxelloises à mon égard où il disait « Got dane pail nog lang sivere ». J’ai découvert pendant ce court laps de temps que c’était un gars bien. Il était marié et père d’une fille et d’un fils. Si je me rappelle bien, je crois que sa maison était en restauration, mais la solidarité de notre grande famille avait contribué à la suite des travaux.



20:54 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (2) |  Facebook |

Jacques Van MarckeHij kwam die dag in gruwelijke omstandighe

Jacques Van Marcke

Hij kwam die dag in gruwelijke omstandigheden om het leven; zijn dijbeen was afgerukt, hij verloor veel bloed en gaf de geest rond vijf uur ’s morgens. Beeldt u zich eens de pijn in van zijn vrienden die hem in zijn laatste momenten bijstonden. Ik heb hem slechts drie maanden gekend omdat de brandweermannen toen gedurende drie maanden instructie kwamen volgen. Hij verving één van hen in de voorpost UCL. Ik hield toen al van grappen en ik herinner me één van zijn goede Brusselse reacties wanneer hij over mij zei “Got dane pail nog lang sivere”. Ik ontdekte tijdens die korte periode dat hij een goeie kerel was. Hij was getrouwd en vader van een zoon en een dochter. En als ik me goed herinner, was hij zijn huis aan het restaureren. Dankzij de solidariteit van onze grote familie is zijn huis toch nog afgeraakt.



20:36 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Francois

Francois Ackermans

Il est encore parmi nous. Comme Marcel, il est à présent sergent et exerce encore son métier avec un courage et un dévouement exemplaire. Au moment de l’explosion, François avait tout pris dans la figure. Le plus discret de tous, il n’aime pas du tout s’en souvenir, les séquelles suffisent. Il préfère que l’on n’aborde plus le sujet. Il faut dire que la presse ne lui a pas toujours rendu la vie facile en cherchant à le contacter à chaque anniversaire d’hommage.

 

François Ackermans

Hij werkt nog bij ons. Zoals Marcel is François nu sergeant en oefent zijn beroep uit met veel moed en met voorbeeldige toewijding. Toen de explosie plaatsvond, kreeg François alles in het gezicht. Als meest discrete onder ons, wordt hij er niet graag aan herinnerd. De gevolgen volstaan, hij heeft niet graag dat erover gepraat wordt. Men mag niet vergeten dat de media hem het leven niet altijd makkelijk hebben gemaakt omdat ze hem bij elke herdenking van de feiten kwamen lastigvallen.

 


20:34 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Michel

Michel De Wit

Lui aussi est encore parmi nous et continue son métier avec beaucoup de courage. Il était le chauffeur pompe à l’époque. Gravement blessé, il n’a jamais pardonné à qui que ce soit, même aux politiques de l’instant. Les cicatrices qu’il conserve ne peuvent que lui rappeler ces instants tragiques. C’est comme s’il se sentait coupable d’avoir amené ses amis sur les lieux du drame. Il n’aime pas s’en souvenir et préfère ne plus en parler.

 

Michel De Wit

Hij ook werkt nog bij ons en doet dat met veel moed. Indertijd was hij de chauffeur van de pompwagen. Hij werd zwaar gewond en heeft niemand ooit kunnen vergeven, zelfs de politici van toen niet. De littekens die hij overhoudt doen hem steeds denken aan het tragische moment. Het is net of hij zich schuldig voelt, alsof hij zijn vrienden naar de plaats van het drama gebracht heeft. Hij denkt er niet graag aan terug en wil er liever niet meer over spreken.



20:32 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Gaston

Gaston Decoussemaker

Lui, par contre est pensionné depuis 1995. A l’époque on l’appelait le papa de l’équipe et pour finir le bompa. Il a toujours gardé l’esprit pompier. Il dit encore aujourd’hui qu’il est le miraculé de l’équipe, répétant sans cesse que s’il est toujours vivant pour profiter des joies de la vie, c’est grâce à Marcel qui s’est sacrifié pour eux. Il avait reçu un morceau métallique dans la poitrine. On le voit souvent avec un album photo, arborant de bons souvenirs avec son équipe du poste Cité dont on pouvait dire qu’il était le concierge.

 

Gaston Decoussemaker
Gaston, daarentegen, is gepensioneerd sinds 1995. Indertijd werd hij de “papa” van het team genoemd en naar het einde toe werd hij zelfs “bompa” genoemd. Hij is altijd brandweerman in hart en nieren gebleven. Volgens hem heeft hij het meest geluk gehad en als hij er nog is om van het leven te genieten dan is het dankzij Marcel, die zich voor hen heeft opgeofferd. Hij kreeg een metalen scherf in zijn borst. Gaston heeft vaak een fotoalbum bij zich, vol met goede herinneringen aan zijn team van de voorpost Cité waarvan men kon zeggen dat hij de conciërge was.



20:30 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Message / Bericht

Message aux terroristes de tout bord :

 

Malgré notre douleur, retenez bien ceci : Quel que soit votre idéal, quelle que soit la couleur de votre peau et quelle que soit la situation de danger dans laquelle vous pourriez vous trouver, nous ferons tout ce qui est en notre pouvoir pour vous sauver la vie (celle que vous aimez ôter à vos semblables) car telle est notre devise. En tant que pompier, nous n’avons pas à vous juger, ce n’est certainement pas notre rôle, mais en tant qu’êtres humains, nous avons nos opinions, sûrement plus démocratiques que les vôtres. Nous ferons tout pour que vous soyez remis sain et sauf à la justice.

 

Bericht aan de terroristen van alle slag:

 

Ondanks ons verdriet, onthou goed het volgende: wat ook uw ideaal moge zijn, wat ook de kleur van uw huid moge zijn en wat ook de gevaarlijke situatie moge wezen waarin u zich zou bevinden, wij zullen alles in het werk stellen om uw leven te redden (het leven dat u zo graag van uw medemens wil ontnemen) omdat levens redden ons devies is. Als brandweerman mogen wij u niet veroordelen, dat is zeker onze taak niet, maar als mens hebben wij ons standpunt, waarschijnlijk democratischer dan dat van u. We zullen alles doen om u heelhuids aan het gerecht over te dragen.



20:28 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (3) |  Facebook |

TRADUCTION / VERTALING

Je remercie Daniel De Grauwe pour la traduction en néerlandais (en collaboration avec Emily Notté, étudiante en stage au service de traduction), à Gaston pour ces précieuses photos et enfin à Mélinda et Luc, fille et beaufils de Marcel pour leur participation à la création de ce journal.

 

 

Ik dank Daniel De Grauwe voor de Nederlandse vertaling (in samenwerking met Emily Notté, op schoolstage bij de vertaaldienst), Gaston voor zijn kostbare foto’s en uiteindelijk Melinda en Luc, dochter en schoonzoon van Marcel, voor hun deelname bij de samenstelling van dit logboek.


20:24 Écrit par Le Poilu | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |